Vakantie 2026: de start was beter dan die van vorig jaar, want dit jaar kon ik wat meer ontspannen vertrekken. Wat meespeelde was de extra vrije dag die ik op m'n werk kreeg, want er was bijzonder weinig te doen en als ik dan de vraag krijg om een extra dag vrij te pakken zeg ik daar zeker in deze situatie geen nee tegen. Ik kon op die manier wat meer dingen voorbereiden en op die manier net iets eerder weg waardoor de aankomst net iets prettiger verliep. Net als vorig jaar ging ik ook dit jaar via B&B Hotel Besançon Valentin, want dat was toen goed bevallen en dit jaar was dat niet anders.
Het is absoluut geen statig gebouw en veel luxe tref je er ook niet, maar voor mij als doorgaande reiziger is dit echt méér dan ideaal. De ontvangst is bijzonder vriendelijk, de kamer netjes en schoon en ik kan er prima slapen om dan de volgende dag weer uitgerust door te rijden. Qua reis heb ik dit jaar overigens best rekening gehouden met de brandstofkosten en dat leverde zijn vruchten behoorlijk op: door wat rustiger te rijden had ik een verbruik wat over de hele reis ruim 35 liter lager lag en als ik mezelf dan een beetje rijk wil rekenen en met de Nederlandse prijzen tel steek je op deze manier dus heel simpel 83 euro in je zak en door dan ook nog eens naar goedkope pompen te rijden wordt het alleen maar voordeliger. Zo tankte ik uiteraard in Luxemburg, maar waar normaal de diesel in Besançon vlak bij het hotel altijd wel het goedkoopst was werd het in dit geval de laatste Total pomp voor de Mont Blanc tunnel, want dat scheelde ook nog 15 cent per liter. Met een paar jerrycans die ik vol had gedaan in Luxemburg kon ik vanaf die Total pomp naar m'n bestemming en weer terug, dus daar weer afgetankt, vervolgens in Luxemburg weer vol gedruppeld en zo ben je als rasechte Hollander dan toch het goedkoopst uit zonder er echt moeite voor te hoeven doen.
Frankrijk is donker, daar komt het op neer al had ik deze reis geluk met de Jagersmaan die aan de heldere hemel stond. Die bracht me via de eerder genoemde Total pomp en de eeuwige sneeuw van de Mont Blanc hier:
De plek waar ik altijd even stop en gevoelsmatig de wereld met alle haast en stress achter me laat om vervolgens 1300 meter verder te landen op m'n vakantieadres. Het is een gevoelsdingetje wat lastig uit te leggen is: ik vind het een unieke plek met een unieke rust en okee... Van dit soort plekken zijn er op de wereld heel veel te vinden en misschien zelfs wel mooier en/of rustiger, maar in Nederland kom je iets dergelijks qua ligging en omgeving simpelweg nergens tegen en ik geniet hier enorm van.
Omdat ik best op tijd aangekomen was besloot ik wat voorbereidend werk te gaan doen in de vorm van het spannen van een vangnet. Dat had ik meegenomen om blokken hout op te vangen die van de berg af stuiteren en zo mogelijk tegen een auto aan zouden kunnen komen. Het bleek een simpele maar zeer effectieve maatregel te zijn, want het heeft z'n werk echt super gedaan.
En laat ik eerlijk zijn: officieel is het een vangnet voor personen en niet bedoelt voor dingen als houtblokken en zo, maar aangezien het hier niet om blokken van honderden kilo's gaat dacht ik het wel te kunnen proberen en het heeft dus gewerkt. De onderstaande foto is genomen vanaf de werkruimte waar ik de eerste week heb doorgebracht. Daarna is het net verwijderd en ben ik op het onderste terras verder gegaan. Zowel de houtblokken als de takken die van de bomen kwamen kunnen vanaf het eerste terras wel rechtstreeks naar beneden.
Wat betreft die takken: je zou zeggen dat het meevalt wat er vanaf komt, maar gemiddeld komt er zo'n 3 tot 3.5 kuub aan takken per dag naar beneden. Op de onderstaande foto's lijkt het mee te vallen, maar de stapel ligt onderin een gat en er ligt hier inmiddels zo'n 15 kuub. Gaandeweg de zaagperiode is dat ergens rond de 35 kuub geworden.
Veel mensen vragen zich af waarom de takken worden opgeruimd in plaats van de makkelijkste weg te kiezen en ze gewoon te laten liggen. Dat laatste is inderdaad het makkelijkst want het is best wat moeite om ze van de berg helemaal beneden te krijgen, maar als je ze weg haalt haal je voor jezelf een stukje brandveiligheid in huis. Het is prima mogelijk de takken te laten liggen, alleen loop je daar jaren later weer tegenaan en liggen ze in de weg én het wordt natuurlijk gortdroog en mocht er ooit onverhoopt brand uitbreken dan vormen al die kuubs aan droog materiaal natuurlijk heel snel een grote vuurzee. Vandaar de keus ze van de berg te verwijderen en gecontroleerd op te stoken. Ter plekke versnipperen waardoor ze wel snel vergaan is een optie, maar degene die dat wil mag dan ook zorgen dat de versnipperaar op de plek komt waar de takken liggen. Die krijg je simpelweg niet zonder telekraan de berg op en áls je dat al zou willen: die telekraan kan hier sowieso niet komen :)
Kortom, het is de meest arbeidsintensieve oplossing maar wel de beste. Het leukste hier vind ik toch wel de uitdagingen die je als zager tegen komt en dat in combinatie met de mogelijkheid om zaagtechnieken te oefenen en eigen te maken. In een tuin wil je immers niet dat het mis gaat, maar hier maakt het qua veiligheid niet zo uit als het een keer mis gaat en een boom een kant op gaat waar hij eigenlijk niet heen moest. Het is dan alleen irritant omdat hij in een bosschage of wat dan ook verdwijnt waar je hem dan weer uit moet zien te halen, maar zolang je er zelf niet onder komt is het eigenlijk allemaal wel prima.
Dit is zo'n voorbeeld, want als je in eerste instantie al aan je eigen veiligheid denkt en een vluchtweg nodig hebt dan is die er niet of nauwelijks en dan heb ik het nog niet eens over de hangrichting van de grote bomen die net iets anders is dan de velrichting en toch moet het allemaal deze kant op.
Maar goed, uiteindelijk meen ik van mezelf dat ik voldoende kennis en ervaring heb om dit soort dingen op te lossen en dat is uiteraard ook wel gelukt.
Qua afvoer van het stookhout is het hier best wel heel erg makkelijk: je knettert het gewoon naar beneden! Dat kan uiteraard alleen als de weg vrij is, maar in deze laatste week verwacht ik er niemand dus dat komt dan hartstikke mooi uit. Vanaf de weg verdwijnt het weer op een stapel op het veld naast de bos met takken en vanaf daar wordt het uiteindelijk gekloofd en verwerkt in een Holzhausen waar het dan tot volgend jaar winter blijft zitten.
Dat is ook best een verschil met Nederland, want door het klimaat kan vers hout hier in een jaar tijd omgezet worden in bruikbaar stookhout. Het is dan maar net aan, maar het kan en met een houtsoort als eik hoef je dat in Nederland echt niet te proberen. Dat heeft bij ons toch wel een jaar of 3 nodig om echt goed in te drogen. Het is hier overigens eik en es wat er op de berg staat en wat er dus uiteindelijk in de kachel verdwijnt. Goede houtsoorten om te verwarmen in ieder geval.
Ik schreef net al over de hang,- en velrichting van een boom en daar heb ik hier een leuk voorbeeld van. Het gaat maar om een klein boompje, maar het gaat om het idee. Op de onderstaande foto zie je van boven naar beneden de valkerf, de breuklijst en de velsnede. In normale gevallen zet je de valkerf eerst: die bepaalt feitelijk alles en dus ook welke kant de boom op gaat. Daarna zaag je de boom van de achterkant in en ontstaat dus de breuklijst. Dat is een stripje hout waar de boom dan op blijft staan en vervolgens gecontroleerd kan vallen. Je kunt in dit geval alleen duidelijk zien dat de boom niet voorover is gevallen, maar helemaal naar rechts.
Toch ligt de boom exact waar hij moet liggen en dat komt omdat ik in dit geval er voor gekozen heb de breuklijst heel ver naar links te richten. Door het hangende gewicht aan de rechterkant valt hij alsnog wat naar rechts, maar daardoor precies op de goede plek in plaats van veel te ver naar rechts als je de breuklijst gewoon in de richting zou zetten waar de boom moet vallen. Ik vind het lastig dit soort dingen 'op papier' uit te leggen, dus ik hoop maar dat het duidelijk is. Hieronder is te zien hoe ver dit boompje uit de velrichting is gevallen en dan kun je ook ongeveer inschatten waar hij zou vallen als ik de breuklijst gewoon rechtuit had gezet: precies, midden in de struiken en dan sta je weer te vechten om hem daar uit te krijgen.
Al met al was het weer super leuk om te doen en ondanks m'n ervaring toch ook wel weer leerzaam omdat ik wat nieuwe zaagtechnieken heb kunnen oefenen en zo blijf je jezelf ontwikkelen. Het resultaat van dit alles is een stapel takken met bladeren van een kuub of 35 en geschat effectief 13 kuub kachelhout, maar dat kan ook nog wel iets meer zijn. Dat zou mooi zijn aangezien er ook formaat aanmaakhout in de stapel zit en met dat er af zou er voor het mooie minimaal 12 kuub moeten liggen. Het lijkt hier alleen niet zo veel omdat het in een gat ligt, maar de stapel is zo'n beetje borsthoogte.
De omgeving is er prachtig en met name in de ochtend zie je er de mooiste plaatjes voorbij komen. Het punt is alleen dat je nu iets kunt zien en dat je daar een foto van wil maken, maar dat het moment alweer voorbij is als je zover bent. Wat dat betreft kan ik rustig een hele week op die berg gaan liggen en plaatjes schieten, wat dan weer als nadeel heeft dat m'n foto's nooit zo mooi zijn als het er in werkelijkheid uitziet. Maar ja, je kunt blijkbaar niet alles hebben en dit is zo'n voorbeeld:
Beestjes zijn er in zo'n werkvak natuurlijk ook, al kan ik de meesten ervan missen als kiespijn. De kleine mugjes en vliegen die tevoorschijn komen zodra de zon begint te schijnen zijn daar voorbeelden van. De vliegen gaan overal zitten waar het ze uit komt en de mugjes kruipen met namen in je oren, vliegen je ogen of neus in en dat soort dingen. Mega irritant vind ik het, maar je doet er zo weinig aan. Gelukkig zijn er ook vriendelijke en mooie beestjes zoals dit doodshoofdzweefvliegje die het tijdens m'n pauze op m'n zaagbroek blijkbaar enorm naar z'n zin had.
Mocht je overigens een keer Scrabble spelen, dan moet je hier even aan denken: doodshoofdzweefvliegjesmepper. Gegarandeerd de winnaar als je dat kunt leggen *grin*
En over beestjes gesproken: hij ligt hier met z'n ogen dicht, maar Odin was heel sneaky bij me op bed gekropen. Iets wat hij eigenlijk niet mag en hij moest het uiteraard ook weer verlaten, maar z'n blik in combinatie met z'n zachtjes kloppende staart op het bed was bijna onweerstaanbaar.
Dan is er natuurlijk nog 'De Heerscher van de Berg' zoals ik hem altijd noem. Deze eik staat in een hoek van het perceel en stond tot een jaar of 5 denk ik geleden volledig ingegroeid tussen allerlei andere bomen waardoor hij eigenlijk niet de kans kreeg verder te groeien. De andere bomen zijn verwijderd, deze is gebleven en daardoor heeft hij echt héél veel licht en ruimte gekregen waardoor hij elke keer als ik even ga kijken zienderogen opknapt. Het is op deze foto eigenlijk niet of nauwelijks te zien, maar er komen aan de kant zonder takken nu al kleine takjes, dus als die de kans krijgen om door te groeien en de boom blijft gezond... dan wordt dit echt de koning van de helling. Ik schat heel voorzichtig dat hij nu een jaar of 40 à 50 oud is, maar wat mij betreft komt daar minimaal een nul achter. Ook hier doet de foto geen recht aan de werkelijkheid, want hij is echt héél mooi!
Verder kwam ik nog wat oude boeren werktuigen tegen uit het jaar nul of zo. Gezien de wielen zonder banden moet dit toch allemaal wel behoorlijk oud zijn en dan vind ik het eigenlijk best zonde dat het zo letterlijk weg staat te rotten. Restaureren en gebruiken zou het mooist zijn, maar opknappen is toch wel het minste wat je er mee zou moeten doen.
Kort door de bocht was deze vakantie weer helemaal geweldig en op deze manier is leuke dingen doen en elkaar toch weer eens zien ondanks de enorme afstand eigenlijk prima te doen. Toch blijf ik de afstand lastig vinden in de zin van dat je niet even heen en weer hobbelt. Daar is het met 2667 km simpelweg te ver voor, maar wellicht dat er later in het jaar nog een gelegenheid komt. We gaan het meemaken.
|
