|
|
Zondag 23 augustus 2026 - Varrassing.
Ergens begin jaren '90 vertrok ik voor een avontuur naar Hongarije. Een vriend van me indertijd was er al heel vaak geweest en we zouden er een Eend (als in de zin van een auto) naar toe brengen, die daar invoeren, wat rondkijken, de toerist uithangen en weer naar huis. Voor mij persoonlijk liep dat nogal anders: ik leerde daar iemand kennen die zonder er iets voor te doen m'n hartje binnen liep en daar feitelijk ook nooit meer uit vertrok. Zij ging haar eigen weg, ik deed hetzelfde maar we zijn elkaar nooit echt uit het oog verloren tot ergens in 2015 het woord 'relatie' viel. Er was alleen 1 mogelijk grote hindernis en die was dat ze 2 kinderen had.
Wat mij betreft uiteraard geen probleem want anders had ik van te voren al aan kunnen geven dat ik zo'n traject niet in zou gaan, maar van hun kant uit gezien: zouden die jongens wel op mij of welke man dan ook zitten te wachten? Een volslagen vreemde die zomaar hun leven in komt wandelen? Of deze 9 en 11-jarige er daadwerkelijk op zaten te wachten betwijfel ik, maar ze accepteerden me wel en op zo'n manier dat het net was of ik ze al jaren kende. Kortom: zij waren het die deze relatie een kans gaven en ik ben ze daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor, alleen... Hoe leg je dat uit op het moment dat zo'n relatie op de klippen loopt?
Niet, dat is de korte versie. Misschien achteraf maar goed ook omdat het op die leeftijd best lastig zou zijn om alles daadwerkelijk te begrijpen, maar omdat het bleef knagen besloot ik wat jaren geleden een berichtje te sturen via Facebook. Een digitale krabbel die aan de ene kant misschien heel goedkoop was, maar aan de andere kant m'n enige kans om dingen uit te leggen of mogelijk recht te zetten omdat je simpelweg niet 1450 km enkele reis in de auto stapt om even een bakkie te gaan doen. De jaren gingen voorbij, tot ik aan het begin van deze maand van de oudste een berichtje kreeg. Ze bleken allebei voor de zomer in Nederland aan het werk te zijn en hadden besloten dat we elkaar nog eens moesten zien.
Inmiddels dus 19 en 21 en er is niks van mij bij, maar dit waren en zijn gevoelsmatig eigenlijk nog steeds 'mijn jongens'. Als zij indertijd een andere houding hadden gehad was er van de hele relatie tussen hun moeder en mij sowieso geen sprake geweest, maar in plaats daarvan stonden er bij wijze van spreken 2 nog net niet met hun armen wijd te wachten: welkom. Hun houding was zonder dat ze het indertijd beseften alles bepalend en wat ik er trof was een liefdevol gezin waar ik in beginsel de gelegenheid kreeg mezelf te zijn. Een grotere waarde is er niet en dat geeft voor mij ook de waarde aan van hun bezoek gisteren hier in Nederland.
Ze hoefden het immers niet te doen, want als ze besloten hadden om geen berichtje te sturen had ik ook nooit geweten dat ze zo dichtbij waren. En toch deden ze het waardoor het voor mij feitelijk onmogelijk is dat er dit jaar een nog grotere verrassing komt. Gisteren was écht leuk, gezellig en hier en daar ook érg serieus maar wel super goed om elkaar in real life gezien en gesproken te hebben. Sommige mensen verdienen de wereld, dit zijn er 2 van.
|
|
